Berlijn, Polen en Tsjechië 2006

Tournee – 30 april t/m 7 mei 2006

 IVAK Jeugd Vocaal Ensemble o.l.v. Nanny ter Wiel, bestaande uit:

Eva Marks, Iné Zijlstra, Janneke Wezeman, Laura Smid, Marije Sennema, Nienke van Dijk, Charlotte Hidding, Eline Brontsema, Esther Marks, Marianne Wezeman, Marieke Hoving, Stephanie Ottens, Jasper Hidding, Jendrik van Dijk, Jorn Zijlstra en Sebastiaan Hidding.

Ties Molenhuis – klavecimbel
Lambert Smit – viola da gamba
Marina ter Wiel– reisleidster en foto’s
John van Hulst – inspeciënt/foto’s en video

Programma: Muziek uit de Gouden Eeuw met tableaux vivants en kostuums uit de 17e eeuw in een decor met schilderijen van Rembrandt en tijdgenoten.

 Zondag 30 april

We vertrokken om 05.00 uur vanaf het IVAK-gebouw in Delfzijl. In een comfortabele bus van FISCHER REISEN LEER en een fantastische (Duitse) chauffeur begonnen we aan onze culturele reis naar Berlijn, Polen en Tsjechië. Ons eerste reisdoel was Berlijn. We hadden al om 14.00 uur een concert in het Schloss Britz, ter gelegenheid van het 300-jarig bestaan van het kasteel. Iné en Eva: … zondagmiddag reden we Berlijn in en toen ik uit het raam keek, zag ik een prachtig gebouw. Enthousiast riep ik naar Eva dat ze naar links moest kijken. We gilden dat het zo mooi was en toen waren we er ook alweer voorbij. Even later keerde de bus op de weg en reden we weer langs dat prachtige gebouw. Toen we daar plotseling rechtsaf sloegen, begrepen we dat we daar dan vast moesten zingen. WAUW!!!!! We moesten even wachten voor we naar binnen konden. Eenmaal binnen was er een enorme binnenplaats omringd door verschillende gebouwen en podia. Al gauw bleek dat wij op het bordes van het hoofdgebouw moesten zingen. Buiten dus, terwijl er een frisse bries stond! Normaliter zouden we dan onze jassen gewoon aandoen, maar dat zou zonde zijn van onze mooie kostuums. Gelukkig kunnen we altijdop Nanny rekenen en binnen de kortste keren mochten we in het koetshuis zingen, een mooi versierde schuur.

Omdat we nog anderhalf uur moesten wachten zijn we eerst wat voedsel gaan halen. Er was o.a. chili con carne, wat Eva en ik bijzonder goed von- den smaken. Na het eten zijn we gaan inzingen, nog maar 20 minuten om ons te verkleden in onze mooie Rembrandtkostuums, opschieten dus… Met z’n allen liepen we over de binnen- plaats en daarmee trokken we veel aandacht. Onze fantastische muzikanten Ties en Lambert zagen eruit alsof ze nog bij Rembrandt op school hadden gezeten. Het was een soort inloopconcert, de deur stond gewoon open en dat betekende dat de mensen gewoon in en uit konden lopen. Gelukkig was iedereen aardig onder de indruk toen we begonnen met zingen. Het concert ging best goed en dat vond het publiek blijkbaar ook, want er kwamen steeds meer mensen! Iedereen zong mooi en ook de duetjes gingen goed. Tijdens één van die duetjes kwam er opeens een cameraploeg binnen. Wat een vreemd gevoel! Nou, altijd doorzingen hè!

Na een tijdje gefilmd te hebben, ging de cameraploeg weer weg. Later bleek dat we op de regionale televisie te zien zijn geweest (Rundfunk Berlin Brandenburg), maar alleen Eline heeft het ’s avonds bij haar gastgezin gezien. Jammer! Na de toegift, een Duits lied, maakten we nog een foto op het terras en trokken we onze normale kleren weer aan. Daarna werden we ingedeeld bij de gastfamilies van het jeugdkoor Gropiuslerchen. Een aantal van ons werd ’s avonds individueel meegenomen naar verschillende attractie in Berlijn, zoals Stephanie: we gingen naar een bioscoop… we zaten in een zaal en het scherm was rondom ons. Zo leek het net alsof we zelfmiddenin in de film zaten en Jasper: … na het optreden in Schloss Britz konden we met ons gastgezin mee. Bij hun huis aangekomen werden we eerst getracteerd op koek en drinken. Aan het einde van de middag zijn we Berlijn in geweest en hebben we een heel stuk langs de muur gewandeld.

 Maandag 1 mei

Eva: Om elf uur zaten wij allemaal bepakt en bezakt met een paar van onze gastvrouwen/mannen in de bus op weg naar Potsdam. Omdat we nog een tijdje moesten wachten tot onze gids beschikbaar was hadden we even de tijd om wat rond te lopen en al een stukje te zien van Schloss Sans Souci. Wat meteen op viel, was de grote molen aan de linkerkant van het paleis, de gouden kooien, en een enorme Romeinse doorloop in de vorm van een halve cirkel aan de achterkant van het paleis. (wat later de oude voorkant bleek te zijn. Sans Souci ligt in het oostelijke gedeelde van het gelijknamig park en is een van de bekendste paleizen in Potsdam. Het is gebouwd door de Pruisische koning Frederik de Grote in de jaren 1745 – 1747 als zomerpaleis, lees ik in een van de vele folders die in de kiosk liggen. De architect Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff ontwierp het kasteel. Gelukkig kwam om één uur de gids en kon de rondleiding beginnen, althans dat dachten wij. Blijkbaar was er voor ons nog een groep die nog bezig was en daarom kregen wij al vast wat uitleg over de buitenkant van het paleis. De vader van Frederik de Grote had ergens in de tuinen van Schloss Sans Souci een klein groentetuintje waar hij ook zijn zoon mee naar toenam.

De gids vertrouwde ons toe dat Frederik dit helemaal niet leuk vond en vaak wegglipte om rond te zwerven op het terrein. Zo kwam hijook op de heuvel waarop nu het paleis staat. Hij zei tegen zijn vader dat als hij ooit koning zou worden hij er een huis zou laten bouwen, uiteindelijk deed hij dat dan ook. Tegenover het paleis liggen de beroemde terrastuinen met tegen de muur wijnranken. In de terrassen die overigens in verschillende lagen naar beneden lopen, zitten kleine kassen waarin Frederik zijn exotische vruchten had, die ’s winters naar de verwarmde Orangerie gingen, wat nu een gastverblijf was geworden. Daarna kwamen we bij het wat iets aparte graf van Frederik zelf. Deze koning is drie maal begraven geweest wist de gids te vertellen. Twee keer op een plek waar de koning niet voor gekozen heeft maar uiteindelijk nog niet zo lang geleden is de koning in een simpel graf gelegd naast zijn geliefde zomerhuis en vele honden. Apart aan dit graf is, afgezien dat het niet bedekt is met pracht en praal dat er aardappels op lagen!! Niet zo uitzonderlijk, want Koning Frederik bleek ook de aardappel geïntroduceerd te hebben in Duitsland, waarmee hij een hongersnood voorkwam.

Daarom word Frederik ook wel koning van de aardappelen genoemd. Uiteindelijk konden we naar binnen. Iedereen moest op rare stinkende sloffen lopen, waarna wij het stofzuigen en polijsten de Duitsers uit handen namen, want het enige dat je kon doen was rond schuifelen, wat komisch en soms gevaarlijk was. Als eerste kwamen we in de ontvangsthal die meteen al het thema van het paleis moet uitstralen “ zonder zorgen”. Dit werd uitgebeeld door bijvoorbeeld een beeld te plaatsten van een oorlogsgod maar dan in een relaxte houding om de informeelheid aan te geven. Overal wijnranken en schilderingen van mensen die bezig zijn met ontspanning, veel wijn en feestjes dus. Daarna kwamen we in een gang waarin Frederik zijn kunst uitstalde. Wederom verschillende beelden van zoals Pan, Aphrodite en Athene als ik het me goed kan herinneren. Alle wanden, vloeren en meubels waren in de rococostijl, wat betekent dat alles overdadig is bedekt met bladen, wijnranken en natuurlijk met bladgoud. Ook stonden er mooie bankjes bedekt met zijde, die niet om op te zitten waren. Nadat we dit uitvoerig bekeken hadden mochten we een glimp opvangen van de bibliotheek, deze bevatte zo’n 5000 boeken in verschillende talen. De huis/slaapkamer van de koning was in een overduidelijke rococostijl. Met schilderijen van de vader en moeder in een “nis”. Het echte bed was weggehaald door de interieurontwerper van de koning die daarna aan de macht kwam. Daar stond ook de grote leunstoel stond waarin Frederik zijn laatste adem uitblies. Tegenover stond het kabinet waar hij vooral in de laatste jaren zijn staatszaken regelde. Vervolgens kwamen we in de muziekkamer waar Frederik de Grote veel tijd besteedde.

Hij was een groot muziekliefhebber, een goed fluitspeler en componeerde zelf meer dan honderd werken. Aan zijn hof waren de componisten C.Ph.E. Bach en Johann Joachim Quantz te vinden. Na een ontmoeting met Frederik schreef Johann Sebastian Bach in 1747 zijn Musikalisches Opfer. Eveneens verbleef ook Voltaire in Paleis Sans Souci. Natuurlijk kwamen we ondertussen nog meer kamers tegen maar die waren lang zo boeiend niet. Tenslotte kwamen we in de marmeren hal. In deze kamer werden vaak diners en “kleine feesten” gehouden. Wat een prachtige akoestiek, was het meteen toen wij binnen kwamen.Natuurlijk konden we het niet laten om daar Amor Vittorioso ten gehore te brengen. (Volgens mij galmt het er nu nog). Als laatste eindigden wij in de kamer waar Voltaire verbleef. Deze kamer was anders ingericht dan de anderen. In plaats van de overdreven rococostijl, was deze meer een exotische mengeling van rococo en exotisch fruit in felle kleuren. Kennelijk iets wat Voltaire erg mooi vond! Uitgesloft in het paleis gingen wij door naar de tuinen waar we naar het Chinese theehuis werden geleid. Niet dat het een echt Chinees theehuis was. Het lijkt alleen maar erg Chinees en sprookjesachtig, afgezien van het alarm dat er om de zoveel seconden afgaat wanneer een toerist wat bladgoud er vanaf probeert te krassen. In de tuin staan verschillende beelden die ook nu weer het “zonder zorgen” thema moeten uitbeelden, en alles in de Romeinse stijl. Ongeveer een kilometer van het paleis ligt het gastverblijf waar zo’n vijfhonderd gasten ondergebracht konden worden. Na deze lange en uitvoerige wandeling hebben wij met onze gastgezinnen lekker in een gedeelte van de tuin gepicknickt. Het bleek zelfs dat onze Duitsers erg goed waren in frisbeeën, ik verdenk ze er trouwens van in het nationaal frisbeeteam te zitten. Wij Nederlanders moeten nog eens hard werken aan onze frisbeekunsten, aangezien hij menigmaal in de vijver belandde. Aan het einde van de middag gingen wij met de bus weer terug naar ons trefpunt, waar iedereen van elkaar afscheid nam voor een hapje eten. Enkele van ons zijn die avond de stad nog in geweest, maar met de rellen die elke Dag van de Arbeid daar schijnen te zijn, was er weinig te doen in de stad. Eindelijk we zijn klaar voor vandaag en we kunnen uitgeput maar moe naar ons bed. Het was super gezellig…

’s Avonds werd een aantal van ons weer individueel door het gastgezin meegenomen naar de binnenstad van Berlijn.

 Dinsdag 2 mei

Jendrik en Marieke: Vandaag gingen we écht de stad Berlijn in. Om 9.00 werden we verwacht op de Nederlandse Ambassade, voor een rondleiding. We kwamen te vroeg en moesten daarom een tijdje in de bus wachten, nauwkeurig in de gaten gehouden door de security. Naast de bus was een veldje met.. hoe kan het ook anders? Nederlandse tulpen! Na een half uur ongeduldig wachten mochten we eindelijk naar binnen. Tot onze grote verbazing ging de buitenmuur open als een soort grote schuifdeur, als bij een moderne Ali Baba. Na de veiligheidsmaatregelen (poortjes, tas open etc) werden we door het hele gebouw geleid. We kregen uitleg over de architectuur (architect Rem Koolhaas). Zo kunnen de Berlijners bij wijze van integratie overal door de vele ramen naar binnen kijken. Het gebouw zelf was erg verrassend, met steeds weer verborgen verdiepingen en deuren. Na afloop kregen we nog wat drinken, en dat was alweer ons bezoekje aan de Nederlandse Ambassade!

Omdat we korter dan verwacht bij de ambassade waren konden we nog even het nabijgelegen kerkje (St. Nicolai Kirche). En natuurlijk moesten ook de winkeltjes bekeken worden. Nanny liep voorop enhad er zo veel zin in dat ze door het rode stoplicht liep… Gelukkig ging het goed. Toen we weer bij de bus aankwamen was onze gids er al. Een Nederlandse vrouw die al een aantal jaren in Duitsland woont. We hebben echt helemaal dubbel gelegen om haar. Vooral haar gelijkenis met Nanny (al geeft ze dat zelf niet toe). Dit gaf ons wat meer moed om te beginnen aan onze drie-uur-durende sightseeingtour door . Berlijn (gelukkig grotendeels vanuit de bus). We begonnen bij de Berlijnse muur, indrukwekkend als je bedenkt dat zo’n muur decennia lang de stadsdelen en mensen gewoon van elkaar scheiddeWe hebben zoveel gezien, teveel om allemaal in details op te noemen, maar een aantal ervan zijn: Televisietoren (nu met voetbal), het nieuwe enorme Berlin Hauptbahnhof (station), Postdateer Platz, Unter den Linden, Humboldt Universiteit, de Rijksdag, Checkpoint Charlie en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Onze rondleiding eindigde bij het Holocaust-monument en het bijbehorende museum. Hier verlieten de buschauffeur en gids ons weer. Om in het museum te komen werden we weer helemaal gescand en gecontroleerd. Deze keer kwam het tomatenmesje van Jendrik níet door de beveiliging. Na grondige fouillering mocht ook hij naar binnen. Al die beveiliging was al indrukwekkend maar eenmaal in het museum snapten we ook waaróm.

Er hingen veel foto’s en dagboekfragmenten, ondanks dat wij allemaal de verschrikkelijke verhalen wel kennen over de jodenvervolging was het toch heftig om er zo mee geconfronteerd te worden. Nadat iedereen uitgekeken was gingen we door naar de Brandenburger Tor, en daarna: Starbucks, de bekende koffieketen! Hier ploften we neer met een kop lekkere thee, koffie of chocolademelk. Een aantal nam een ijsje van een naastgelegen winkel. Toen het allemaal op was konden we er weer tegenaan! Na een bezoekje aan het Altes Museum (waar we nog een nummer hebben gezongen onder de koepel) en de Berliner Dom, stond de bus ons al op te wachten om ons terugte brengen naar het verzamelpunt om te gaan eten bij onze gastgezinnen. Wij (Eline, Marianne, Jorn, Jendrik en Marieke) gingen niet mee met de bus maar met Marieke (gastmeisje van Eline) nog even winkelen. Nou ja.. Jorn en Jendrik zochten een terrasje op en de dames gingen winkelen. Het eerste winkelcentrum dat we bezochten was ontzettend duur, dus gingen we ergens anders heen. Nadat we daar een half uur in de H&M hebben rondgedwaald en inkopen hebben gedaan moesten we alweer weg. Hierna weer in de U-bahn naar de gezamenlijke repetitie met het Duitse koor Gropiuslerchen (wij kwamen natuurlijk veel te laat, maar Nanny kwam nog véél later..). Hier lieten wij en Gropiuslerchen een aantal nummers horen, en daarna gingen we met z’n allen in één grote kring canons zingen! Dit was een leuk begin van de feestavond. Wij (weer Eline, Marianne, Jorn, Jendrik en Marieke (met onze gastmeiden)) hebben vlak voor het einde het feestje verlaten. Tijdens een bezoek aan Berlijn mag je natuurlijk niet het nachtleven missen! We zijn dus met onze gastvrouwen ergens wat gaan drinken. Hierbij bleek dat we qua cultuur en gewoonten veel gemeen hebben. Leerzaam en natuurlijk erg gezellig!

Woensdag 3 mei
MG.Reis2006.219

Laura: We verlieten Berlijn om naar onze volgende bestemming te gaan, namelijk Polen. Om precies te zijn naar Glubczyce. Rond drie uur kwamen we daar aan. We hebben heerlijk kunnen genieten van het weer want we gingen even lekker in een bos wandelen en even uitrusten op een bankje. We werden verwelkomd met thee en koffie met iets lekkers erbij. Even een babbeltje en toen gingen we met ons gastgezin mee. We gingen ieder onze eigen weg en hadden genoeg tijd om even met de gastgezinnen op te trekken. Om 20.00 hadden we afgesproken in een park met een beer. Het park werd zo genoemd omdat er midden in het park een beeld stond van een beer in een fonteintje. We liepen naar een pleintje waar een bandje speelde, maar jammer genoeg was het bandje er net mee opgehouden. We besloten toen om wat te gaan drinken in een gezellig café in de buitenlucht. De sfeer was er goed en er werden gemakkelijk contacten gelegd. Tussen 10 en half 11 keerde ieder van ons weer terug naar het gastgezin.

 Donderdag 4 mei

Jasper: Voor vandaag staat er een bezoekje aan het Raadhuis van Glubczyce op het programma. Alvorens we vertrekken, verzamelen we ons eerst even bij het Lyceum. Wanneer we hier ten slotte allemaal zijn aangekomen, vertrekken we tegen 8.00 uur naar het Raadhuis. Aangekomen bij het Raadhuis van Glubczyce, een prachtig oud gebouw, mogen we plaats nemen aan een lange tafel in een mooi versierde kamer. In deze kamer vinden ook de vergaderingen en bijeenkomsten plaats. De voorzitter van de raad van Glubczyce heet ons welkom en vertelt een beetje over de taken die de raad heeft. Wanneer de man uitverteld is, krijgen we een film te zien over Glubczyce en de vele dingen die hier plaatsvinden. Na deze film vervolgen we onze rondleiding, we krijgen een park en een gedeelte van de oude stadsmuur met zijn torens te zien. We krijgen ook te horen dat voor deze muur een beetje over de taken die de raad heeft.

Wanneer de man uitverteld is, krijgen we een film te zien over Glubczyce en de vele dingen die hier plaatsvinden. Na deze film vervolgen we onze rondleiding, we krijgen een park en een gedeelte van de oude stadsmuur met zijn torens te zien. We krijgen ook te horen dat voor deze muur vroeger een moeras heeft gelegen, dit moeras is uiteindelijk verwijderd doordat men de raarste en engste ziekten kreeg doordat ze gestoken werden door de vele muskieten. Na deze interessante rondleiding stappen we weer in de bus en brengen we nog bezoeken aan Opawica, waar we een mooie ouwe kerk bezoeken, en aan Pietrowice, waar we op een camping gaan “dineren”. Na een goede maaltijd gaan we weer op weg, ditmaal naar de kerk waar we ’s avonds gaan zingen. De kerk waar we op gaan treden is een prachtige oude kerk met een goede akoestiek. Na een vlotte maar goede repetitie stappen we weer in de bus naar het Lyceum. Weer aangekomen bij het Lyceum staan de gastgezinnen al op ons te wachten en we gaan dan ook snel met hen mee omdat we niet zoveel tijd hebben. Tegen 19.15 uur is iedereen weer aanwezig bij de kerk, we kleden ons snel om en gaan in de kerk zitten. Voor ons aan zingt het koor van het Lyceum nog een paar mooie liederen en dan is het onze beurt.

Het is een geslaagd optreden en bij Eva’s “Se l’aura spira” houdt het publiek niet meer op met applaudisseren. Na het optreden worden we zo ongeveer de hemel in geprezen door de dirigent van het Lyceumkoor en, na ons om te hebben gekleed, gaan we terug naar het Lyceum. Hier wordt een gezamenlijk feestje gehouden met het Lyceumkoor en ons vocaal ensemble. Het is een gezellig feest maar helaas al weer snel afgelopen. Tegen 22.00 uur gaat iedereen weer terug naar de gastgezinnen.

 Vrijdag 5 mei

Laura: vandaag was ik jarig! Maar goed…We vertrokken al vroeg met de bus naar Tsjechië. Marianne: Tijdens de reis naar Tsjechië hebben we een tussenstop gehad waarin we met sneeuwballen hebben gegooid. Het was beregezellig in de bus. Eenmaal aangekomen stond ons een kauwgomkauwende meneer op te wachten die steeds zei “time is not our friend”. Hij heeft ons naar de burgemeester geleid en daar hebben we een kalender en een lekkere chocoladereep gekregen. Omdat time not our friend was, zijn we vliegensvlug door het kasteel van Nechanice heen gevlogen en stiekem een paar kiekjes gemaakt van de vele bijzondere en mooie kamers. Het was prachtig weer, iedereen liep in korte broeken en t-shirtjes. Dit vormde een groot contrast met het temperatuur in de kerk. Buiten korte broeken en in de kerk lange broeken met sjaals. Toen het decor eenmaal klaargezet was en het klavecimbel en de viola da gamba gestemd waren was iedereen er klaar voor. Het decor, klavecimbel, viola da gamba en kledij maakte de Rembrandt sfeer nu echt goed voelbaar.


Iedereen was ingezongen en had er veel zin in. Maar de pret was snel bedorven. Vlak voor het concert snelde de pastoor naar ons toe om te komen melden dat het decor op een rockconcert leek en verwijderd moest worden. Na wat overleg gepleegd te hebben mocht het decor toch blijven staan. We verbaasden ons dan ook heel erg over het feit dat er een lichtshow op het altaar plaatsvond, waar vele felle kleuren en motieven gebruikt werden. Maar dat kon ons niet deren en wij hebben de rest van de avond de sterren van de hemel gezongen.

 Zaterdag 6 mei

Marije: Als ik het deuntje hoor van de telefoon (onze wekker op reis) word ik uit een diepe slaap wakker en ik besef, de reis is bijna alweer voorbij! Het is zaterdag en de laatste echte dag van onze reis is begonnen. Dit doet mij meteen mijn bedje verlaten. Er staat nog heel wat op het programma vandaag! Als de anderen ook wakker zijn vertrekken we naar het complex Aldis voor ons ontbijt, een soort stokbroodje en een vruchtenbroodje liggen op ons te wachten. Na een paar koppen koffie (voor sommigen onder ons was dit ook wel noodzakelijk) kan de dag dan echt beginnen! Deze dag geen sightseeing meer, maar shoppen in Hradec Kralove. Iets waar velen van ons zich stiekem al een beetje op verheugd hadden. Met het centrum op loopafstand waren de meiden onder ons wel een tijdje zoet, souvenirs werden ingeslagen voor thuis en de Tsjechische kleding werd natuurlijk ook even aan een inspectie onderworpen. De heren Jendrik, Jorn, Ties en John, vermaakten zich prima op verschillende terrasjes om hun caffeïnegehalte nog meer te doen stijgen en rustig aan wakker te worden. Shoppen is best uitputtend en terug bij Aldis stond de lunch alweer klaar. Na weer lekker gegeten te hebben vertrokken we met de bus naar de kerk waar we die middag een concert zouden geven.

 

Het was een vrij moderne kerk met een heel bijzonder kruis, je zag slechts de afdrukken van het lichaam van Jezus erin. Na even rondgesnuffeld te hebben moesten de spullen de kerk in, de standaards en muziek, en het klavecimbel niet te vergeten! Even inzingen en repeteren en dan gauw weer in het zonnetje liggen, wat een weertje. Liggend tussen madeliefjes en distels zag ik de bijzondere muur waardoor de kerk omringd was. Deze muur bevatte allemaal hokjes waarin urnen lagen.Zoiets had ik nog nooit gezien, het was een hele bijzondere aanblik. Nadat iedereen omgekleed was in gala-outfit namen we plek in de kerk waar het concert over enkele ogenblikken zou gaan beginnen. Voor ons waren nog twee koren, het eerste was erg goed en volgens mij droomden sommigen zelfs even weg, ik in ieder geval wel. Na toch wel enige vertraging doordat het koor voor ons wel heel lang bleef zingen, waren wij aan de beurt. Onze vrienden van het koor Kos zaten ook tussen het publiek en dat maakte het wel extra leuk. Als de eerste tonen van Amor Vittorioso de kerk in worden gezongen zie ik naast me genietende gezichtjes, even lekker zingen! Erg lang mocht ons concert jammer genoeg niet duren, en dus waren we na een stuk of zes nummers klaar. We besloten daarna met z’n allen uit eten te gaan, buiten zaten we gezellig aan de spaghetti en kroketti en toen onze buikjes rond waren haastten we ons gauw terug naar Aldis voor het festival.

Verschillende koren hebben we beluisterd en het leuke was dat sommige onderling zo van elkaar verschilden. Het luisteren naar andermans repertoire was erg leuk en heeft misschien wel voor nieuwe ideeën gezorgd. Rond negenen was het onze beurt, het officiële concert was toen afgelopen en wij brachten nog enkele liederen ten gehore in de foyer. Daarna nog een groepsfoto wat weer voor een hoop gegiechel en gelach zorgde. We dronken nog wat na en de bus stond alweer klaar om ons naar het hotel te brengen. De vermoeidheid begon nu toch wel toe te slaan en de meesten van ons doken hun bedje in. Maar niet voordat op het balkon nog luid gejubeld werd met een heleboel andere koren die ook allemaal op het balkon stonden van het hotel. We werden zelfs toegezongen door een koor op straat en op een gegeven moment stonden we met z’n allen alles door elkaar te zingen, maar wat maakte het uit. Na alle serenades en goedenacht liedjes was het tijd om ook echt ons bedje op te zoeken. Eindelijk liggend in bed vallen mijn ogen direct dicht en droom ik nog even na…

 Zondag 7 mei

Iné: Zo, de reis zit er op. Wat een heerlijke week hebben we gehad! Zoveel nieuwe indrukken, zoveel lol, zoveel mooie dingen gezien, zoveel interessante mensen ontmoet, zoveel nieuwe contacten gelegd en vooral zoveel heerlijke muziek! Maar natuurlijk ook wel eens stress, heimwee, vermoeidheid en frustraties. Laat ik erbij zeggen dat het positieve gevoel over deze reis absoluut overheerst! De dingen die mij persoonlijk het meest zijn bijgebleven zijn de kastelen en paleizen die we bezochten in Potsdam en Nechanice, het optreden in de katholieke kerk in Glubczyce, de makkelijke en leuke omgang met de gastgezinnen en vooral dat we elkaar beter onderling hebben leren kennen. Misschien is dat nog wel het mooiste aan zo’n reis.

Pfff…..er zijn nog zoveel meer dingen die indruk hebben gemaakt: de prachtige landschappen, de busreizen iedere dag weer, de huizen met torentjes, het weerzien van andere koren, het spontane zingen in verschillende kerken, musea, paleizen en kastelen, de stadstour in Berlijn, de creatieve Rembrandtkleding en decor. Oow,….ik vergeet bijna het FANTASTISCHE weer! Zon, zon, zon….alleen zon. Heerlijk!

In de wandelgang van de tourbus heb ik “roddels” gehoord over nieuw gelegde contacten met andere koren in Helsinki en Italië. Wie weet kunnen we daar het volgend jaar naartoe, ik kan me er nu al op verheugen! Ik heb enorm genoten, dank aan iedereen die deze reis mogelijk heeft gemaakt!

Deze reis werd mede mogelijk gemaakt door bijdragen van het Maurits Fonds, de Nederlandse Ambassade in Berlijn en de R.V.S., waarvoor onze hartelijke dank!